Diagnostyka stwardnienia rozsianego

SM jest dość częstą chorobą w naszej strefie klimatycznej. Dotyka osoby młode, szczególnie kobiety. Wiele różnych objawów neurologicznych może sugerować to schorzenie. Wywiad, badanie lekarskie i postawienie diagnozy otwiera wiele różnych możliwości leczenia tej przewlekłej choroby. Na szczęście w ostatnich latach wprowadzono liczne nowe programy lekowe zatrzymujące postęp SM. Im szybciej, tym skuteczniej można hamować powstawanie nowych obszarów demielinizacji układu nerwowego.

Stwardnienie rozsiane to choroba przewlekła  centralnego układu nerwowego polegająca na ogniskowym uszkodzeniu istoty białej mózgu i rdzenia kręgowego. Dotyczy ona głównie kobiet w młodym wieku, jednak zachorować może każdy. Jako czynnik etiologiczny rozważa się wpływ genów, środowiska, infekcji bądź hormonów. Istotą stwardnienia rozsianego jest postępujące w czasie uszkodzenie centralnego układu nerwowego w sposób rozsiany, tj. dotyczący różnych okolic mózgu i rdzenia kręgowego. Zazwyczaj stwardnienie rozsiane przebiega w sposób rzutowo-remisyjny, to znaczy, że objawy choroby występują nagle, po czym stopniowo wycofują się. Kiedy rzuty powtarzają się, z upływem lat postępuje – oczywiście w przypadkach nieleczonych – niepełnosprawność, gdyż nie wszystkie objawy kolejnych zaostrzeń ustępują. Jest to postać tzw. wtórnie postępująca. Zazwyczaj rzut występuje pod postacią niedowładów kończyn, zaburzeń czucia czy zaburzeń widzenia, zawrotów głowy. W przypadku wystąpienia rzutu najczęściej Pacjent wymaga hospitalizacji w oddziale neurologii i podawania dożylnej terapii Solu-Medrolem przez kilka dni (3 do 5). Kolejną postacią stwardnienia rozsianego jest postać przewlekle postępująca, w której nie występują rzuty, a  stopniowo pogłębia się niepełnosprawność fizyczna, psychiczna i intelektualna.
Dlatego bardzo ważne jest, aby odpowiednio szybko zdiagnozować stwardnienie rozsiane, gdyż w XXI wieku jest możliwe leczenie immunomodulujące, które zapobiega postępującej destrukcji układu nerwowego, tj. kolejnym rzutom. W Polsce obecnie zarejestrowanych jest wiele leków hamujących naturalny przebieg choroby I, II i III rzutu.
W celu przeprowadzenia diagnostyki w kierunku stwardnienia rozsianego lekarz specjalista neurolog zbiera wywiad z Pacjentem, bada go przedmiotowo oraz kieruje na badania dodatkowe, najczęściej na rezonans magnetyczny układu nerwowego z podaniem kontrastu, tj. gadoliny. Zmiany centralnego układu nerwowego, które są aktywne, tj. odpowiedzialne za wystąpienie rzutu choroby – wzmocnią się po podaniu kontrastu i będą opisane przez radiologa. W przypadkach, kiedy rozpoznanie nie jest pewne, można wykonać badanie płynu mózgowo-rdzeniowego Pacjenta pobranego metodą punkcji lędźwiowej.
Należy zaznaczyć, że niepełnosprawność wynikająca z nieleczonego stwardnienia rozsianego dotyczy nie tylko funkcji ruchowych, ale również intelektualnych. Często w SM występuje zespół przewlekłego zmęczenia, z czasem choroba osłabia pamięć, koncentrację, pogarsza nastrój. Pacjenci skarżą się na osłabienie libido, zaburzenia zwieraczy, czucia, poruszają się na wózku inwalidzkim.
Aby zapobiec wyżej wymienionym postępującym uszkodzeniom centralnego układu nerwowego, należy w sposób możliwie szybki przeprowadzić diagnostykę specjalistyczną oraz wdrożyć odpowiednie leczenie immunomodulujące.